“Ik voel me zo schuldig. Mijn hond reageert zo heftig op mijn eigen stukken. Ik ben bang dat ik hem daarmee een te zware rol geef.” Het is een bericht dat ik bijna wekelijks in mijn inbox krijg. En ik snap het, echt waar. Als je eenmaal leert zien hoe hard je hond met je meebeweegt, kun je enorm schrikken van de impact die jouw onderstroom op hem heeft.
Het kan heel confronterend zijn om te zien dat jouw oude kindstukken, je diepste pijnen of het verhaal dat jij met je meedraagt, weerspiegeld wordt in het gedrag (of misschien zelfs wel de gezondheid) van je hond. Maar als we op dat moment in de “slachtofferrol” schieten (onszelf op de kop geven en verzuchten hoe ‘zielig’ het is voor de hond) doen we systemisch gezien iets wat niet heel handig is.
Sterker nog… met dat schuldgevoel help je je hond totaal niet. Het houdt de zwaarte juist in stand! Voel jij je schuldig dat je hond iets van je draagt? In deze blog ga ik je uitleggen waarom dat niet nodig is.
De echo van jouw innerlijk kind
Want wat gebeurt hier nu werkelijk? De stukken waar jouw hond op reageert, zijn vaak niet de dingen die je vandaag of vorige week hebt meegemaakt. Het zijn de echo’s uit jouw eigen verleden.
- De oude kindstukken.
- De weggestopte pijnen
- En de overlevingsmechanismen die je vroeg in je leven hebt moeten opbouwen om je staande te houden.
Dat kleine, gekwetste deel in jou (het kind dat zich misschien onveilig, niet gehoord of onzichtbaar voelde) draagt die herinneringen nog altijd met zich mee in het nu.
Je hond kijkt niet naar de volwassen buitenkant die jij aan de wereld laat zien. Je hond voelt feilloos dat bange, boze of verdrietige innerlijke kind in jouw onderstroom. En omdat een hond energetisch zo onvoorwaardelijk met ons verbonden is, probeert hij dat kind in jou te beschermen, te troosten of misschien de pijn ervan te dragen. Jouw hond reageert op de onverwerkte ballast die diep vanbinnen nog in jou “opgeslagen” zit.
Waarom doen honden dat?
Om dit te begrijpen, moeten we kijken naar hoe een systeem werkt. Een systeem (of dat nu je gezin is, of de dynamiek tussen jou en je hond) zoekt namelijk altijd naar heelheid en balans.
Alles wat er is, hoort erbij en wil gezien worden. Maar op het moment dat jij een oude pijn, emoties, een deel van jezelf of een zwaar verhaal wegstopt, ontstaat er een leegte. Je sluit een essentieel deel van jezelf buiten.
Honden zijn zo ontzettend loyaal aan het grotere geheel, dat ze die uitsluiting direct voelen. Omdat het systeem altijd naar heelheid streeft, kan die leegte niet blijven bestaan.
Vanuit pure, onvoorwaardelijke liefde beweegt je hond intuïtief naar die lege plek toe om het “op te vullen”. Hij gaat het weggestopte deel voor jou representeren of de zwaarte ervan dragen, simpelweg zodat het weer onderdeel mag zijn van het systeem.
Je hond probeert de balans te herstellen die jij (onbewust) bent kwijtgeraakt. En het is dus een diepe, systemische beweging om jou weer “heel” te maken.
Draai het eens om!
Voel jij je schuldig dat jouw hond dit voor je doet? Draai het eens om naar ons als mensen.
Stel dat jij iets doet voor iemand van wie je zielsveel houdt. Je doet het volledig vrijwillig, vanuit onvoorwaardelijke liefde en om diegene te ondersteunen. En in plaats van dat die ander ‘dankjewel’ zegt, kruipt diegene in een hoekje, barst in tranen uit en roept continu hoe schuldig hij zich voelt dat jij dit voor hem doet.
Wat gebeurt er dan met jouw mooie, liefdevolle gebaar? Dat wordt ineens heel zwaar. Je voelt je bijna bezwaard dat je wilde helpen.
Dat is exact wat we bij onze honden doen als we in het schuldgevoel schieten. Je hond doet iets uit pure liefde, en jij reageert met afwijzing van dat gebaar door je schuldig te voelen.
Schuldgevoel lost niets op. Het voegt alleen maar nóg een laag zwaarte toe aan de dynamiek die er al ligt!
Pak de regie terug!
Het welzijn van je hond (en dat van jezelf!) vraagt om een heel andere innerlijke houding. Het vraagt om volwassenheid. In plaats van te duiken in “wat ben ik een slecht persoon voor mijn hond”, is dit het moment om de regie te pakken.
Het is niet de verantwoordelijkheid van je hond om jouw innerlijke delen te helen. Dat is jouw volwassen taak. Maar jouw hond kan wel een hele mooie richtingaanwijzer zijn voor welke delen er in jou nog gezien en geheeld mogen worden!
Erkenning is het begin!
Hoe doe je dat systemisch? Door te beginnen met erkenning.
Spreek het simpelweg eens hardop uit naar je hond. Kijk je hond aan en zeg:
“Ik zie wat je voor me doet. Ik zie dat je deze onrust voor mij draagt. Dankjewel voor je grote liefde, maar dit verhaal is van mij. Ik ga met mijn eigen stukken aan het werk, jij hoeft het niet op te lossen.”
Dit doet energetisch echt al heel erg veel als je dit puur en oprecht uitspreekt. Door het te erkennen, geef je jouw hond de ruimte om weer op zijn eigen plek te gaan staan: de plek van de hond. En op die plek hoeft hij jouw innerlijke kindstukken niet meer te dragen.
Energetisch ondersteunen
Als je aan de slag gaat met je eigen processen, zodat de hond het niet meer hoeft te spiegelen, is het ook heel belangrijk om je hond energetisch te ondersteunen om de opgebouwde ballast los te laten.
Zorg dat je hond letterlijk kan afstromen! Ik heb hierover een blog geschreven met 4 tips, deze lees je hier.
Een cadeau voor jou & je hond
Je hoeft je dus echt niet schuldig te voelen. Jouw hond nodigt je simpelweg uit om te kijken naar wat er in jouw onderstroom nog gehoord wil worden. Hoe mooi is dat! Wees er dankbaar voor! En als jij de verantwoordelijkheid neemt voor jouw eigen verhaal en je eigen innerlijke delen de bedding geeft die het nodig heeft, geef je je hond het allermooiste cadeau: de vrijheid om gewoon weer lekker hond te zijn.
Mocht je hier vragen over hebben of voel je dat je hier samen met je hond naar wilt kijken? Stuur me gerust een berichtje via de socials of een mailtje. Ik denk heel graag met je mee. Of zorg dat je een keer bij een van mijn (online) workshops bent, daar deel ik hoe ik met deze onderstroom werk.
Dankjewel voor het lezen van mijn blog en ik wens je een hele fijne dag!