Je hond is onvoorwaardelijk loyaal aan alles wat van jou is, maar hoe zit dat eigenlijk andersom? Gisteren stelde ik op Instagram een vraag die op het eerste gezicht simpel lijkt, maar diep naar binnen snijdt: Mag alles van jouw hond er werkelijk helemaal zijn?
Vaak omarmen we met liefde de vrolijkheid en de speelsheid, maar hoe verhoud ik me tot zijn angst, zijn waakzaamheid of zijn boosheid? Mag ook dat claimende gedrag of die diepe onrust een plek hebben aan mijn zijde?
De reacties die ik per mail ontving waren heel mooi en eerlijk. Want hoewel we in de bovenstroom vaak volmondig “ja” zeggen tegen alles wat de hond ons brengt, ziet de onderstroom er meestal anders uit. Daar verlangen we stiekem vooral naar rust, balans en “normaal gedrag”. En precies daar, in dat spanningsveld tussen wat we zeggen en wat we onbewust verlangen, opent zich de systemische laag. Daarin neem ik je in deze blog mee. Lees je verder?
Binding: de eerste wet van elk systeem
In het systemisch werk bewegen we langs drie basiswetmatigheden, waarvan “binding” de eerste en misschien wel de meest fundamentele is. Binding vertelt ons dat alles en iedereen die bij het systeem hoort, er onvoorwaardelijk bij hoort. Zonder uitzondering, zonder oordeel en zonder selectie. Dat geldt voor onze families en onze relaties. En dus ook voor de relatie tussen mens en hond.
Een hond sluit namelijk niets van jou uit. Jouw hond maakt geen onderscheid tussen je kwaliteiten en je schaduwkanten. Hij/zij kijkt niet weg bij je stress, je verdriet of die diepgewortelde oude pijn waar jij zelf liever met een boog omheen beweegt. Juist omdat onze honden zo verbonden blijven met jouw volledige plaatje (met het geheel) is hun loyaliteit zo puur en zuiver!
Waar jij jezelf afwijst, blijft je hond trouw
Als mensen hebben we vaak op jonge leeftijd al geleerd om delen van onszelf te corrigeren, te onderdrukken of simpelweg te verbergen.
Misschien…
- mocht je vroeger niet boos zijn?
- was verdriet lastig voor je ouders?
- werd afhankelijkheid gezien als zwakte?
- moest jij al vroeg “de grote” zijn?
Alles wat er op die momenten niet mocht zijn, hebben we naar binnen gedrukt. Maar systemisch gezien verdwijnt er nooit iets! Wat we buitensluiten, blijft aanwezig en zoekt altijd naar een uitweg, een drager of een plek waar het alsnog zichtbaar mag worden.
En daar zie ik honden keer op keer resoneren. Bijvoorbeeld:
- Een hond die overmatig waakt bij een vrouw die haar eigen grenzen nooit heeft mogen bewaken.
- Een hond die claimt bij iemand die diep vanbinnen bang is om verlaten te worden.
- Een hond die niet ontspant bij een mens die zelf nooit werkelijk heeft leren zakken.
Dit is geen “probleemgedrag” van de hond, maar omdat hij/zij loyaal is aan het geheel. Jouw hond sluit simpelweg niets uit, dus ook niet datgene wat jij liever verborgen houdt.
De spiegel is geen oordeel
Wanneer je hond gedrag laat zien dat je moeilijk vindt, is dat vaak een uitnodiging. Een uitnodiging om op een andere laag te kijken!
De vraag die dan centraal staat, is niet langer: “Hoe krijg ik dit gedrag zo snel mogelijk weg?”, maar je mag die ombuigen naar: “Wat in mijzelf heb ik tot nu toe nog niet volledig aan kunnen kijken?”. En hierbij moet je onthouden dat dit geen zoektocht is naar schuld of naar wat er ‘fout’ is. Het is een zachte, systemische beweging naar volwassenheid.
Binding betekent namelijk niet dat je verantwoordelijk wordt voor alles, maar dat je simpelweg leert erkennen wat er is. En dus ook de delen in jezelf die je liever negeert.
Op het moment dat jij een voorheen afgewezen deel weer insluit en een plek geeft, ontstaat er ruimte. Je hond hoeft dat deel dan niet langer voor jou te ‘dragen’ of zichtbaar te maken. De last wordt lichter, voor jullie allebei.
“Wanneer jij een afgewezen deel weer insluit, hoeft je hond het niet langer te “dragen””
Loyaliteit werkt twee kanten op
Je hond is loyaal aan alles wat jij met je meedraagt. Hij/zij maakt geen onderscheid tussen je licht en je schaduw, je kracht of je kwetsbaarheid. Hij is net zo veel verbonden met je volwassen deel als met jouw innerlijke kind dat soms nog om aandacht vraagt. De echte vraag die onder de oppervlakte ligt, gaat daarom niet over de vraag of je hond wel ‘geschikt’, stabiel genoeg of gehoorzaam is.
De diepere vraag die ik je wil stellen is: ben jij eigenlijk loyaal aan alles van jezelf?
- Mag jouw eigen boosheid er simpelweg zijn of moet die worden weggestopt?
- Mag je angst bestaan en mag je behoefte aan steun zichtbaar worden?
- Krijgt je vermoeidheid de ruimte die het nodig heeft, of eis je van jezelf (en daarmee indirect ook van je hond) dat alles vooral rustig, sterk en beheerst moet blijven?
In die eerlijkheid naar jezelf toe ligt de sleutel tot een echte, diepe(re) verbinding met je hond!
Wanneer alles er mag zijn
Op het moment dat jij jezelf vollediger toelaat, begint er direct iets te verschuiven in de onderstroom. Niet omdat je geforceerd iets ‘oplost’, maar simpelweg omdat je stopt met buitensluiten.
In een systeem waar niets meer buiten de deur wordt gehouden, ontstaat er eindelijk een plek voor rust. Dit is niet de krampachtige rust die voortkomt uit controle, maar de diepe, natuurlijke rust van een juiste ordening.
Dat is precies de reden waarom ik werk in die onderstroom, daar waar de binding hersteld mag worden!
- Want een hond die niet langer hoeft te dragen wat niet van hem is, krijgt de vrijheid om weer gewoon ‘hond’ te zijn.
- En een mens die zichzelf niet langer afwijst? Die kan werkelijk volwassen en met volle aandacht aanwezig zijn.
Dat is de beweging waar het mij om gaat! De bevrijding die ontstaat wanneer het geheel weer gezien mag worden.
Liefs, Danielle
Verder kijken in de onderstroom?
Voel je dat er iets in de dynamiek met je hond (of in jezelf) aangekeken wil worden? Tijdens mijn opstellingsdagen duiken we samen in die onderstroom. In de veilige, liefdevolle aanwezigheid van honden onderzoeken we wat er werkelijk speelt.
Of je nu een eigen vraag inbrengt over een patroon dat je telkens tegenkomt, of als representant wilt ervaren hoe het systemisch veld beweegt: je bent welkom! We maken zichtbaar wat verborgen was, zodat er weer doorstroming kan plaatsvinden en jij (en je hond) weer op je eigen, vrije plek kunnen staan.