Ik weet zeker dat we allemaal die bijzondere band met onze hond voelen. We roepen dan ook steeds vaker dat onze hond onze ‘spiegel’ is. En ik vind het echt prachtig dat we dat met z’n allen steeds meer gaan zien, maar in de praktijk maken we die spiegel vaak veel te klein!
We proberen de magie van onze hond te vangen met ons verstand. Dan zeggen we bijvoorbeeld: “Mijn hond is onrustig, dus ik zal ook wel onrustig zijn.” Maar de werkelijkheid is echt zoveel mooier en dieper dan dat. En als we alleen maar proberen te ‘beredeneren’ wat onze hond doet, missen we de echte boodschap die eronder ligt.
Ik zie dan ook heel vaak dezelfde 3 dingen misgaan in het begrijpen van de spiegel van je hond. In deze blog neem ik je daarom mee in deze valkuilen, zodat je de volgende keer anders naar je maatje kunt kijken.
1. Jouw eigen verhaal op je hond plakken
De eerste, en meteen ook grootste, valkuil is onze neiging om alles te willen verklaren vanuit onszelf. We plakken menselijke labels op de hond. Bijvoorbeeld: “Hij kijkt schuldig” of “Hij is boos omdat ik weg ben geweest”. Het is heel logisch dat we dat doen, maar het zegt meestal meer over wat er in JOUW hoofd afspeelt dan over wat je hond op dat moment ervaart.
De diepere laag:
Je hond reageert niet op het ‘verhaaltje’ dat jij in je hoofd maakt. Hij reageert op de energetische waarheid die je op dat moment misschien liever even niet voelt.
Stel je voor dat je hond afstand neemt terwijl jij heel hard aan het analyseren bent wat hij bedoelt. Dan spiegelt hij misschien geen afstandelijkheid, maar wellicht de verbroken verbinding met je eigen lijf.
De hond reageert op de leegte die ontstaat wanneer we uit ons hart/lichaam gaan en “in ons hoofd gaan wonen”. Als we de hond dan proberen te ‘lezen’ met datzelfde hoofd, missen we de uitnodiging om weer werkelijk aanwezig te zijn.
2. Willen begrijpen in plaats van voelen
Wij hebben in onze maatschappij geleerd dat ‘begrijpen’ de weg is naar de oplossing. En daarom maken van het gedrag van onze hond ook een soort mentale puzzel: “Als hij dit doet, betekent het dat”. Maar laat me je één ding meegeven: de intelligentie van het systeem is echt vele malen slimmer dan je ratio!
Je hond communiceert met een laag in jou die veel ouder is dan taal, namelijk je zenuwstelsel en je energetisch veld. En zodra je gaat beredeneren wat je hond je laat zien, zet je eigenlijk een filter tussen jezelf en de ervaring. Je kijkt naar je hond, in plaats van te voelen wat zijn gedrag in jou teweegbrengt.
Mijn tip voor jou:
Probeer het eens ‘niet te weten’. Als je stopt met zoeken naar het ‘waarom’, ontstaat er ruimte voor wat er echt gezien wil worden.
Een hond die plotseling gaat gapen of schudden, hoeft niet per se ‘stress-signaal’ te geven over de omgeving. Het kan ook een uitnodiging zijn voor jou om de spanning in je eigen lijf ook even los te laten. Kun je waarnemen wat er gebeurt, zonder dat je er direct een label op hoeft te plakken?
3. De plek van de hond vergeten
De meest fundamentele fout die ik tegenkom, is het zien van de hond als een individu. Vaak kijken we naar onze hond als een losstaand wezen, maar hij is onderdeel van jouw hele systeem, leven en jouw achtergrond. En elk systeem kent een natuurlijke ordening. Wanneer die ordening verstoord is, ontstaat er een disbalans.
Honden zijn zo loyaal dat ze die disbalans gaan proberen te herstellen. Ze zijn zelfs zo loyaal, dat ze vaak plekken innemen die helemaal niet voor hen bedoeld zijn. Ze voelen feilloos aan wat er in jouw leven ‘buitengesloten’ wordt of waar misschien nog onverwerkt verdriet zit. Soms gaan ze dat voor jou ‘dragen’, simpelweg omdat jij het op dat moment nog niet kunt aankijken.
De diepere laag:
Stel dat je hond altijd tussen jou en je partner in gaat staan. Dan hoeft dat niet altijd jaloezie te zijn (ook weer zoiets menselijks). Het kan ook een teken zijn dat er een leegte is in de relatie, of iets uit het verleden dat nog tussen jullie in staat. De hond probeert dan de balans te herstellen.
Zonder te kijken naar het grotere plaatje van jouw leven, zul je de beweging van je hond nooit echt helemaal begrijpen.
Hoe weet je dan wel wat je hond bedoelt?
Vaak vragen mensen me: “Maar hoe weet ik dan wat hij bedoelt?”. Voor mij zit dat hem in de onderstroom (= ons onderbewuste). Jouw hond leeft 24/7 in die onderstroom! Wij mensen schieten daar vaak uit omdat we plannen maken, ons zorgen maken over morgen of piekeren over gisteren.
Op het moment dat jij je hond ergens mee wilt laten stoppen (“Stop met blaffen!”), ben je in de bovenstroom. Je hond voelt echter de onrust die daaronder zit (in de onderstroom), want wat triggert bijvoorbeeld dat blaffen in jou? Pas als jij bereid bent om naar die diepere laag te zakken, vindt er werkelijke verbinding tussen jullie plaats.
Een kleine oefening voor vandaag
Wil je eens ervaren hoe het is om op die diepere laag contact te maken? Probeer dit eens als je hond bij je in de buurt is:
- Stop met kijken: we kijken vaak naar onze hond om hem te begrijpen. Sluit je ogen of kijk naar een neutraal punt in de kamer.
- Voel je voeten: breng je aandacht naar je voeten op de grond. Voel je gewicht. Haal drie keer diep adem naar je buik.
- Check je lijf: voel je ergens spanning? In je schouders, je kaken, je borst? Merk het alleen op, je hoeft het niet te veranderen. Zeg dan in jezelf: “Ik voel de spanning (of iets anders) en het is oké. Het mag er allemaal zijn”
- Open je waarneming: let nu eens op je hond zonder hem aan te kijken of iets van hem te willen. Wat verandert er in zijn houding? Komt hij dichterbij? Ontspant hij? Zucht hij?
Vaak zul je zien dat zodra jij “thuis” komt in je eigen lichaam, je hond ook direct een andere energie laat zien. Dat is de dialoog waar ik het over heb!
Durf jij echt te kijken?
Echt kijken naar je hond vraagt om de moed om eerlijk naar jezelf te kijken. Het gaat echt om het leren voelen van wat er in jou gebeurt terwijl je bij hem of haar bent.
Je hond is een gids die nooit liegt! Hij of zij nodigt je elke dag uit om weer een stukje dichter bij jezelf te komen en echt te gaan voelen. Durf jij die uitnodiging aan te nemen?
Luistertip: Een spiegel of iets van jezelf?
Wil je hier nog dieper op ingaan? In aflevering 24 van mijn podcast ontdek je hoe je kunt herkennen of het gedrag van je hond een spiegel is van jouw emoties. Of dat het puur bij de hond zelf hoort.
Ik leg je precies uit hoe spiegelen werkt en wanneer het wel (of juist niet) speelt. Daarnaast neem ik je mee in een intuïtieve oefening, zodat je zelf kunt ervaren hoe je onderscheid maakt tussen jouw gevoelens en die van je hond.